thuisbijkinderen

Elke dag thuis, nooit werken? Yes, ik heb buiten de deur geen werk. En dat is een heel bewuste keuze. Nu ben ik al net iets langer dan een jaar fulltime huismoeder. Daarvoor ook al wel een tijdje, maar in die tijd heb ik nog wel een paar keer voor de klas gestaan. Ik kan dus wel zeggen dat ik al een tijdje meedraai zo en ik kan dus wel vertellen hoe ik tot deze keuze kwam én of het bevalt! Toen ik net gestopt was met werken, schreef ik er deze openhartige blogpost over. Het laat goed zien hoe ik mij toen voelde en wat een opluchting het was om bij mijn kind te kunnen zijn.

Ik stond op een dag voor de klas en dacht ‘waar ben ik nou eigenlijk mee bezig!?’. Het invallen, het hals over kop ergens aanwezig moeten zijn in combinatie met het zorgen voor mijn baby brak me op. Ik wilde niet meer in andermans klassen staan, ik wilde niet meer elke ochtend op gebeld kunnen worden om te werken en dan snel oppas regelen (gelukkig stond oma wel altijd paraat). Ik kwam dus thuis op een dag, ergens in het voorjaar (denk ik!?) en ik zei ‘ik wil dit niet meer, ik trek het niet, ik mis mijn dochter’. We hadden al besproken dat werken geen must was, dus de keuze om te stoppen was voor mij en koeienboer niet moeilijk. Ik besloot om niet meer voor de klas te gaan staan. Ik heb nog een flinke tijd zitten twijfelen, maar uiteindelijk de knoop toch doorgehakt. Ik wilde niet meer ergens anders werken, voorlopig niet. Hallo, ik had een dochter en ik wilde er geen minuut van missen!

Dat is best wel extreem en ik had misschien wel wat meer zonder haar kunnen doen de afgelopen tijd. Maar ik kon het niet. Mijn eigen moeder overleed toen ik 13 jaar oud was. En ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden voor mijn moeder, dat ze ineens haar kind niet meer kon zien opgroeien, dat ze alles moest missen. Dat alles wat ze nog kon meemaken ineens verdwenen was. Een moeder/dochter band is zo ongelooflijk sterk (dat is alleen al te zien aan het feit dat ik in eerste instantie aan haar verdriet dacht en niet aan dat van mij). En dat vertel ik, omdat ik er zo bij kwam dat ik niet teveel van mijn dochter wilde missen! Dat ik alles in mijn leven wilde doen wat mij gelukkig maakt! Het zette me aan het denken over al het belangrijke in de wereld. Vandaar dat ik niet koos voor eerst carrière maken en dan aan kinderen beginnen. Soms is het leven kort en ik vind kinderen belangrijker dan carrières. Doen waar je gelukkig van wordt, daar sta ik heel erg achter. Doen wat je hart zegt en niet altijd (alleen maar) luisteren naar je verstand. Ik werd niet gelukkig van mijn werk en ik wilde bij mijn dochter zijn. En het was mogelijk! Ik kon thuis blijven bij mijn kind, ik mocht elke dag van de week voor haar zorgen. En dat kon ik dus niet laten.

En nu krijg ik vaak de vraag of ik geen luxe mis, of ik geen zelfstandigheid mis en ik niet graag een beetje geld wil verdienen. Voor mij is dit alle luxe die ik mij kan wensen. Ik mag iedere dag zelf bepalen wat ik doe, samen met mijn dochter. Ik heb de vrijheid om dingen te doen die ik leuk vind en ik ben bij mensen van wie ik hou. Ik heb verder eigenlijk een heel normaal leven. Door de weeks zijn we druk met dingen in en om het huis, we gaan erop uit. Ik hou ook mamadagen, waarop we alleen maar leuke dingen doen en samen spelen. Ik heb dagen waarop ik veel bezig ben met mijn blog, even tijd voor mezelf neem (maar dus ook voor toekomstdromen) en in het weekend spreek ik met vrienden en familie af. Heel normaal, min het werkleven.

Tot op de dag van vandaag voelt het voor mij nog steeds als de juiste keuze. Ik doe wat ik het liefste wil doen. Of het zo genoeg is en voor altijd blijft? Dat zou ik niet zeker kunnen zeggen. Ik heb nog heel wat toekomstdromen en ambities. Maar ik wilde dit eerst doen en daarna de rest. Ik denk niet dat ik moet kiezen tussen altijd thuisblijfmoederen of werken. Misschien komt mijn droombaan op mijn pad en kan dat gewoon thuis. En ben ik zo alsnog dicht bij mijn kinderen. Werk wil ik niet alleen doen om geld te verdienen. Ik wil het doen, omdat ik er mijn passie in vind. Dus zolang alles op deze manier lukt, is dat goed. En als alles lukt inclusief een droombaan, dan is dat ook meer dan prima. Zolang ik maar kan doen waar ik gelukkig van word, zoals nu (en bij mijn kinderen kan zijn).