boodschappen

Het was dinsdag en ik dacht even snel een boodschap te doen met mijn baby, voordat ik mijn peuter van de peutergroep zou halen. En dat ging eigenlijk allemaal heel voorspoedig. Saar zat lekker in de bakfiets, de zon scheen zelfs een beetje en er was geen wind. Ik kon mijn fiets kwijt naast de winkelwagentjes, deed mijn euro in dat ding en zette Saar in het stoeltje. Geen probleem. Kleine sari vrolijk, ik vrolijk. En we gingen de winkel in, om er vervolgens (weer veel te makkelijk) naar buiten te lopen met mijn pak luiers. Er staat nog goed in mijn geheugen hoe dat afgelopen jaar met pasgeboren baby eraan toe ging (hongerige baby onderweg, vermoeide baby, haasten en snel zijn). Maar dit ging echt goed! Ik was dus al even best wel trots. Mijn baby is bijna een jaar en ik heb alles weer onder controle. Op naar de peutergroep!

Ik was al even onderweg en toen besefte ik het. Die luiers! Niet in mijn bakfiets, niet naast mijn bakfiets en niet in mijn tas. Wel in mijn winkelwagen. En die wagen had ik net bij de rest van die dingen geparkeerd. Dus ik haalde heel snel mijn peuter op, om vervolgens weer terug te racen naar die winkelwagen. Het was zo kort achter elkaar, dat het zou kunnen dat hij daar nog in lag. Mijn peuter was ook meteen in spanning over onze vermiste luiers en begon meteen met zoeken.

Precies op dat moment zat de altijd zo vrolijke accordeonist, die daar vaak speelt, voor de winkel op zijn kruk te wijzen en riep dat mijn pampers er vandoor waren. En ja hoor, daar gingen ze. Achterop de fiets bij iemand anders, niet bij mij. Luiers. Maat xl nummer 6, in noodgevallen voor peuter, doodgewone huismerk luiers. Weg. Bij iemand anders achterop de fiets. En niet bij mij. Waarop peuter riep ‘stoute mevrouw heeft mijn luiers gepikt’. Jammer, te laat.

Een beetje verward begon ik het hele ritueel gewoon weer opnieuw. Euro in de winkelwagen, baby in de stoel, deze keer een peuter mee en weer luiers kopen. Mijn peuter raakte niet uitgepraat over het gebeuren. Bij de kassa besloot ik toch even te vertellen wat er zojuist gebeurd was, meer omdat ik het zo dom vond van mezelf dat ik ze vergeten was en ik weer bij dezelfde kassa met diezelfde luiers stond (in nog geen 10 minuten tijd). De cassiere zal wel gedacht hebben dat ze op rewind had gedrukt. Ze was dus ook een klein beetje verbaasd. En toen gebeurde er zo iets liefs, ze ging nieuwe voor ons regelen. En we kregen ze nog ook! Mijn peuter was zo blij dat ze vol enthousiasme riep ‘nu heb ik mijn luiers weer!’.

En zo liepen we alsnog weer heel erg blij de winkel uit. Ik hoop maar dat er ergens op de wereld een peuter in nood, heel gelukkig is met een ‘gevonden’ pak luiers. En ik zal voortaan heel goed in mijn winkelwagen kijken, voordat ik hem wegrijd en mijn euro eruit haal (hoe kan ik een pak luiers nou niet zien!?).  Anyway, soms maak je dingen mee, waar je gewoon echt even van staat te kijken. En die euro? Die wilde peuter graag aan de meneer geven die ons geholpen had, dus dat deden we. En dat maakte alles toch echt helemaal goed. Hoe zo’n schattig peutertje toch altijd je dag zo mooi weer maakt en alles zo positief bekijkt. En ze heeft gelijk. Het zijn maar luiers.

 

Wie heeft er nog meer zo’n gek verhaal? 

 

En thanks Marguerita voor je geweldige blogtitel 😉