Vier jaar geleden was ik zwanger van mijn oudste dochter. En sindsdien is mijn leven in sneltreinvaart veranderd. Ik ging van wonen in een stad, naar wonen op een boerderij. Van geen kinderen, naar twee dochters. En van leerkracht voor de klas naar boerin en moeder. Het waren flinke veranderingen in een korte periode.

Ik studeerde toen net af en begon vol goede moed aan het werkleven. En waar iedereen het toen had over carrière maken, wist ik toen allang dat ik voor een kindje wilde gaan. Maar ik begon natuurlijk gewoon wel met dat werkleven, invallen kan altijd (dacht ik toen). En na nog geen halfjaar werken had ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ik heb dus bijna het gehele eerste inval-jaar met een zwangere buik rondgelopen.

En hoe ronder mijn buik werd, hoe meer ik de behoefte kreeg om vooral veel bij mijn kindje te zijn, maar ik bleef natuurlijk gewoon door werken. En toen was daar ergens in mei die prachtige dochter, stipt op tijd met 40 weken zwangerschap. Ik nam verlof en dat deed ik lekker extra lang. Maar ik besloot toch weer terug te gaan naar mijn werk. Al was het maar twee dagen in de week. Koeienboer bracht mijn dochter ’s ochtends naar de oppas en ik fietste weer alle basisscholen langs die mijn hulp nodig hadden. Het was mooi, wel een beetje stressvol en toch niet helemaal wat ik echt wilde doen.

Dus ik besloot op een dag, weer ergens in het voorjaar dat ik er genoeg van had en dat ik bij mijn dochter wilde zijn in die eerste jaren dat zij thuis bij mij kon zijn. En dat was zoals ik al eerder schreef de beste beslissing ooit.

Vanaf dat ze één jaar oud was ben ik er dus elke dag voor haar geweest en heb ik onwijs veel tijd aan haar op mogen laten gaan. En nu is het ineens drie jaar later en start ze voor het eerst in de kleuterklas. Hoe bizar hard kan de tijd gaan en hoe bizar snel kan een leven veranderen in vier jaar tijd. Zo was ik net helemaal klaar met school, nu heb ik weer een dochter die er juist naartoe gaat. En natuurlijk ben ik heel erg blij voor haar. Maar ergens bekruipt mij dus wèl die gedachte dat het leven echt heel snel gaat en dat tijd echt voorbij kan vliegen voordat je er erg in hebt.

Ik kan oprecht zeggen dat de afgelopen vier jaar helemaal niet als vier jaren voelen. Ook al hebben we in de tussentijd al heel veel gedaan en heel veel veranderingen ondergaan, het blijft bizar hoe snel we op dit punt belandt zijn. En dat voelt aan de ene kant heel goed, want de tijd vliegt als je plezier hebt. Maar aan de andere kant ook heel raar, want die plezierige tijd is zomaar op.

Hier zijn we dan. Vier jaar later en twee prachtige dochters verder (en een kind in de kleuterklas rijker). Ik ga mezelf eraan herinneren dat ik de komende twee jaar van mijn jongste dochter heel erg mindful door wil brengen.