foto(32)

Ik kom zelf niet van de boerderij, ik had niks met koeien en ik kende al helemaal geen koeienboeren in mijn omgeving. En toen was die dag daar dat ik mijn koeienboer ontmoette. Hoe ging dat en wat doe je als je ontdekt dat je verliefd bent geworden op een boer?

Nu klinkt het ineens heel dramatisch, alsof het iets heel aparts is zo’n boer. Maar dat boerderijleven is natuurlijk wél een beetje anders. Je kiest na jaren samen zijn niet jullie droomhuis uit, tenzij je hem laat bouwen. Dat huis dat staat er gewoon al, die krijg je bij de boerderij. Je kunt niet fantaseren over je droom woonplaats, ook dit staat in veel gevallen vast en je moet er maar net tegen kunnen dat diegene waar jij op verliefd wordt een workaholic is die elke dag aan het werk is, zo’n 82 uur per week. Hoe gaat zoiets dan en hoe neem je zo’n besluit?

Kijk, er zijn mensen, heel veel mensen zelfs, die dromen van een leven op de boerderij. Ze schrijven een brief naar Yvonne Jaspers en als ze geluk hebben komt hun droom uit en zijn zij die vrouw waar de boer naar op zoek is. Dat ging bij ons niet zo, ha! Had ook wel heel hilarisch geweest.

Ik was 17 toen ik hem ontmoette, jong, een broekie en ik had niet echt een idee wat ik zou willen worden later. Ik studeerde SPH, maar daar lag mijn passie niet en ik wist dat ik van muziek hield. Bij een optreden van een niet zo goede band, stond hij daar dan. De rest is geschiedenis! We raakten aan de praat. Ik vroeg hem wat hij deed en hij zei mij dat hij boer was. Huh? Heb ik dat, was het eerste wat ik dacht. Zie ik een leuke jongen, is het er hoogstwaarschijnlijk eentje die geen tijd meer overheeft. Maar ik ben zo oppervlakkig niet en ik vond hem leuk. Worst case scenario was gewoon dat we het toch niet leuk samen bleken te hebben, hij inderdaad geen tijd over had en we gewoon weer verder gingen met ons leven. Wie weet nam hij de boerderij wel helemaal niet over en al deed hij het wel, het idee was gek maar ik vond het gelukkig geen heel groot probleem (had natuurlijk ook gekund).

Na een tijdje samen zijn en toch wel serieuze toekomstplannen hebben, begon het toch écht wel een beetje gek te voelen. Ik had nooit in de stad gewoond, dus ik vond dat ik dat nog snel moest doen nu het nog kon! Ik veranderde van studie, ging pedagogiek studeren in Tilburg en wilde even meemaken hoe dat was, zo in de stad wonen. Zodat ik dat in ieder geval nooit gemist had. Ik ging uit huis en op kamers om het avontuur te beleven (we woonden allebei nog bij onze ouders). En ik vond het verschrikkelijk, haha! Ik miste mijn koeienboer veel te veel en heb het niet langer uitgehouden dan een paar maanden en ik reisde zo bijna iedere avond weer terug naar huis, omdat ik daar in Tilburg niet wilde zijn. De angst voor het platteland leven dat al een beetje voor mij vast stond, verdween dus als sneeuw voor de zon en het maakte me eigenlijk niet uit, als ik maar met mijn koeienboer samen was. Het is gek om zo op die leeftijd al een beetje in de toekomst te kijken en te weten waar je waarschijnlijk zal gaan wonen, maar het boerderijleven zelf leek me toch ook wel heel tof. Dus ik ben er niet tussenuit gepiept! Had ik nooit kunnen doen trouwens, ik was en ben té gek op hem, koeien of geen koeien.

Ik leerde in de tussentijd steeds meer over koeien, mocht heel vaak meehelpen en oh heel belangrijk: de reden dat ik überhaupt mocht blijven en mijn koeienboer voor mij koos, was (onder andere) omdat ik niet als eerste riep dat het zo verschrikkelijk stonk daar in die stal. Lucky me! Het maakte me inderdaad geen bal uit. Ik denk dat ik als eerste een opmerking heb gemaakt over de kapsels van die koeien, waarna hij waarschijnlijk heel hard heeft staan lachen.

En nu zijn we hier! Waar ik begon met het statement ‘koeien in de stal, man wat is dit zielig’ ben ik nu helemaal om en zie ik hoe mooi het werk hier eigenlijk is. Ik had geen idee wat alles was en hoe alles werkte en heb zeker weten heel wat onnozele vragen gesteld, maar ik ben gebleven en ik heb doorgevraagd en ik ben al snel gaan houden van mijn koeienboer. Ook van zijn werk ja, van hij die zijn werk doet, van alles wat erbij komt kijken. Het geeft niet dat hij heel veel werkt, ik vind dat juist iets positiefs. Hij weet wat hij wil in het leven en hij gaat er volledig voor, dat kan ik alleen maar heel erg stoer vinden. En zeg nou zelf, wie heeft er nou een werkende man die toch de hele dag een beetje thuis is? Love it!