Het is geen geheim dat leven op een boerderij hard werken is. Maar hoe doen wij dat nu op feestdagen? Toen mijn koeienboer gisteravond binnen kwam lopen met een planning van de oranje activiteiten en al zijn werkzaamheden daar omheen, besloot ik dat het de hoogste tijd werd om dat met je te delen. Het is weer zo’n typisch gevalletje ‘wij ook altijd met die koeien’. Lekker veel heen en weer gebeuren, zodat we toch optimaal kunnen genieten en het idee hebben dat we heel gewoon vrij waren deze dag. Het zijn die planningen die vaak zorgen voor wat hectiek, andere keren voor zeer lachwekkende taferelen en vandaag voor wat improvisatie om toch te laten gebeuren wat we in gedachten hadden.

De koningsdagplanning voor ons

De wekker gaat vroeg voor ons, of eigenlijk voor koeienboer. Zodat hij zijn werk voor in de ochtend nog eerder af heeft, dan normaal (lees: normaal is 12 uur). We hebben twee heel enthousiaste meisjes in huis die om 10 uur héél graag op hun kleine fietsjes willen zitten voor de fietsoptocht, met hun bijbehorende koningshoeden. Dus de dag begint iets vroeger dan normaal. Koeienboer werkt buiten, fietst heen en weer langs alle weitjes vol met koeien en doet zijn werk in turbo stand. Gelukkig verloopt dat allemaal heel goed vandaag (en staat er niet ineens nog een kalf op het punt om geboren te worden).

Ondertussen ben ik binnen met de dames en hebben we het over kledingkeuzes, haren in staarten of toch niet en hoe die koningshoed nu toch eens gewoon blijft zitten. Ik pak een tas met spullen voor onderweg in en ik zorg ervoor dat we stipt om 10 uur klaar staan voor vertrek. Ja dat lees je goed. De optocht begint om 10 uur en wij vertrekken om 10 uur. De verzameling voor de optocht duurt een kwartier en we kunnen het alleen nèt wel halen. Want het is al mega moeilijk.

Koeienboer stapt om 5 over 10 binnen en de dames zitten nog te worstelen met hun jas. Maar ze komen eruit (of eigenlijk eindelijk in hun jas). We gaan het niet halen als we op het verzamelpunt zelf arriveren, dus we bedenken een back-up plan. En dat betekent racen naar de dichtstbijzijnde andere parkeerplek, waardoor we voor de hele optocht staan en we ze zo tegemoet kunnen lopen. Maar we zien ze natuurlijk al vertrekken, dus het wordt een sprintje trekken voor mama en hard loopfietsen voor de kleine dame. En dan sluiten we precies op tijd bij de optocht aan, mét hoeden die nog steeds goed zitten. We hebben het weer voor elkaar, ook al denk ik ieder jaar weer dat het nooit gaat lukken.

En dan is het tijd voor springkussens en rommelmarkten. Er moeten vondsten gedaan worden en daar doen twee kleine meisjes heel hard hun best voor. Ze hebben het reuze naar hun zin. We eten een broodje bij de foodtrucks (wat een goed idee is dat zeg!) en dan moeten we om 12 uur weer naar huis racen om de koeien weer in de wei te laten. Ze gaan van wei naar wei, en van die wei weer even naar de stal en onze melkrobot en in dat systeem moet koeienboer steeds een deur openzetten of een draad verplaatsen, om de koeien weer verder te laten grazen. Er moet een uurtje gewerkt worden. En de meisjes vermaken zich wel met hun nieuwe speelgoed, dat ik nog even snel een schoonmaaksopje geef, als we er nu toch zijn. 😉

En dan mogen we weer terug naar het gefeest! En dat heen en weer rijden, doen we dus omdat het feest plaatsvindt in het mini stadje dat 4 kilometer verderop ligt. Op die boerderij zijn helemaal niks geen oranje dingen. Dus we gaan weer terug, want er is een prachtig optreden van een clubje zingende dames waar mijn dochters graag naartoe willen! We dansen mee en proberen ook de teksten een beetje mee te zingen. En ik realiseer mij ineens dat ik nu echt dochter dingen met mijn dochters doe. Heel leuk!

We foodtrucken nog wat door (oeps!) en er moet eigenlijk nog gewerkt worden. Maar we blijven lekker nog even naar de muziek luisteren, omdat er altijd nog gewerkt moet worden. En we keuzes moeten maken. Het gezin is ook belangrijk. Onze dochters zijn ook belangrijk. Dus genieten we even dubbel zo hard en we gaan er volledig in op. Omdat we weten dat er daarna weer hard gewerkt moet worden. Maar dit willen we niet missen.

Dus we gaan door en de meisjes krijgen van ons pannenkoeken als avondeten, weer bij zo’n foodtruck. We doen niet alle dagen bio. En dan gaan we naar huis en leg ik twee zeer tevreden meisjes op bed. En dan moet mijn allerliefste koeienboer nog heel wat werk doen. Wat je niet weet, is dat er de vorige dag 80 walnotenbomen zijn geleverd, die de grond in moeten. En om koningsdag te kunnen vieren, zijn er gisteren nog 50 bomen door één boer geplant, stuk voor stuk. Op deze ochtend van oranjefeest, gingen er nog eens 10 bomen de grond in. En deze avond zal diezelfde boer dus naast het gewone werk nog 20 bomen planten, stuk voor stuk. Terwijl ik voor de meisjes heb gezorgd, hun bedjes heb verschoond en ik ze er lekker fris gewassen en gepoetst in heb gelegd. En waarna ik, zoals een echte blogger dat doet, het hele verhaal neertik.

Dit is ons leven. Dit is het leven van mijn man, waar ik heel veel respect voor heb. Dit is koningsdag met een boerderij (en dan hebben we vandaag nog geluk). Dit is koningsdag met ons gezin, waar ik elke dag nog zo onwijs dankbaar voor ben. Ik wil hier niets van missen.