Soms is er verlies. Vandaag is er verlies. Verlies dat al heel oud is geworden, maar het blijft verlies. Verlies waarvan ik het hardste weg wil rennen, maar weet dat ik er gewoon moet staan. Ik zal er zijn. Ik zal er staan. Ik zal een gedicht voordragen vandaag en je lieve woorden herinneren. En dit is wat het leven is. Het komt en gaat. Er worden lieve baby’s geboren en er gaan mensen weg. Maar ook al ben je nog zo oud, het wordt niet altijd makkelijker.

Vandaag neem ik afscheid van jou.

Ik heb genoten van je mooie verhalen en je wijsheden die je me altijd heel graag wilde meegeven. Ik vond het prachtig om te zien hoe blij je was als ik je mijn kindjes weer eens liet zien en vasthouden. Ik ga je mooie woorden niet vergeten, je grapjes en de gesprekken. Ik ben heel blij dat ik jou zo lang heb gekend en dat ik zoveel mooie momenten met je heb mogen beleven. Ik ben je dankbaar dat je zo trots op me was, terwijl ik eigenlijk niets speciaals doe. Je was echt heel lief en ik heb de laatste jaren heel veel gehad aan je gesprekken en misschien lijk ik wel een beetje meer op je, dan ik dacht. En omdat ik toch ook wel persoonlijk blog, kan ik niet negeren wat er vandaag gebeurt. Er is even geen plaats voor andere blogs vandaag. Vandaag is voor jou.

Ik ga je missen lieve Oma.