Als je bevrijdingsdag zegt, dan denk je uiteraard aan vrijheid. Maar ook aan alle dingen die daaraan vooraf gegaan zijn. Al het leed dat geweest is voor eerdere generaties en alle verhalen waar iedereen wel iets over gehoord heeft. Het klinkt bizar. Onmenselijk eigenlijk. En iets om nooit meer overheen te komen als je het beleefd hebt en het kunt navertellen. De vrijheid die we hier nu kennen is een ongelooflijk contrast met wat er toen was. En als ik daaraan denk en aan alle jaren die hiertussen gezeten hebben en waarin men zich verder ontwikkelt heeft en alles weer opnieuw opgebouwd is, dan begrijp ik soms niet waar we nu in beland zijn. Dan begrijp ik de druk om ons heen soms niet zo.

Vrijheid betekent voor mij dat ik iedere dag kan doen waar ikzelf voor kies. Het betekent dat ik word vrijgelaten in mijn waarden en dat ik mag zijn wie ik ben in deze maatschappij. Het betekent elkaar helpen en elkaar je eigen ding laten doen. Voelen dat je mag doen wat je doet en je leven inrichten zoals jij dit wenst en met daarbij alle mooie dingen die je voor jezelf mag beslissen. Vrijheid is voor mij heel puur, wanneer ik mezelf kan zijn.

Maar soms lijkt het niet zo simpel al die vrijheid. En dan vraag ik mij wel eens af of we niet heel af en toe vergeten wat er echt toe doet. Is het wel belangrijk om de allerbeste in iets te zijn? Is het wel de bedoeling dat we vaak veel stoerder doen dan dat we zijn. En moeten we nu echt steeds doen alsof we alles prima in orde en onder controle hebben? Is het wel de bedoeling dat we allemaal zo ambitieus bezig zijn dat we erbij neervallen? De ene burn-out volgt na de andere. Mensen vallen massaal om van de druk die we ervaren. Ikzelf was zo iemand met een burn-out. We moeten. Ja, we moeten zoveel. Het is druk die we helemaal niet hoeven te ervaren. Niemand dwingt ons echt.

We willen alles tegelijk doen en het liefste alles uit het leven halen. Ik snap het, maar het is ook een beetje veel. Dat betekent namelijk een goede baan hebben, een mooie plek om te wonen, een fijn gezin (waar alles lekker loopt) een huis dat tip top in orde is én de leukste sociale contacten. Maar we doen het in deze individualistische samenleving allemaal zelf. En dat is veel. We vliegen alle kanten op om gezinsleden te droppen op hun belangrijke afspraken en dan racen we door naar onze eigen bestemmingen. Alle ballen hoog. Het leven is soms één en al hectiek. Agenda’s zitten propvol en vrije weekenden zijn nergens te bekennen.

En dan wil ik graag weer even teruggaan naar die vrijheid. Is dat alleen niet al genoeg? Is het niet al genoeg dat je ’s ochtends op kan staan in pure vrede en dat je je gordijnen opent naar een vredige stad of dorp. Dat er daarbuiten gewoon een buurvrouw rondloopt met een hond. En dat je dan vervolgens weer je eigen keuken in kan lopen voor een kopje koffie. Is het niet genoeg dat we hier zijn en dat het kan en mag. En is het dan alsjeblieft niet meer nodig om zoveel te stressen over het concept; of we wel helemaal ons uiterste best doen? Ik zou willen dat het wat meer oké was om gewoon te zijn. Dat het oké was om te genieten van de dag en alle mooie dingen die dat met zich mee brengt. En dat het oké was om een keer een stapel was te laten staan. En gewoon jezelf te kunnen zijn.

Het is namelijk gewoon allemaal helemaal prima en oké. We zijn nu vrij en we hebben leven. We mogen mooie dingen doen en voor onze eigen kinderen zorgen. We mogen iedere dag weer eigen keuzes maken en samen met onze partners zijn. Er zijn zoveel dingen die we nu wel hebben en toen niet. En dat op zich is al mooi genoeg. Het leven is al mooi genoeg. En al die ambitieuze dingen en alle dingen die je een keer wel onder controle hebt, dát zijn dan cadeautjes. Leg het jezelf niet op, maar geniet er van. Geniet van die vrijheid en de mooie dag die start, wanneer je ’s ochtends de gordijnen opent.