Als ouder heb je altijd wel een moment waarop je het even niet meer ziet zitten. Je zit de hele dag met een huilende baby thuis, hebt net een dramatische nacht overleefd, er komen tandjes door en je bent ten einde raad. De baby wil niet stoppen met huilen. Het overkomt de beste en het hoort er nu eenmaal bij. Maar ja, daar heb je op dat moment natuurlijk niets aan. Ten einde raad bel jij je beste vriendin/man/moeder op en schreeuwt om hulp. ‘Doe iets, anders word ik gek!’. De rest van de wereld laat je even niets weten, want je zit niet te wachten op de gaat-het-goed-en-slaapt-ze-al-door gesprekken.

Het leven als ouder gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn. Ik kan je zelfs vertellen dat het vooral gaat over poeplucht en de schijn ophouden. Gesprekken met je moeder/vriendin/man verlopen over het algemeen wel goed en daar kan je gelukkig je hart fijn luchten. Maar de rest van de wereld lijkt het niet helemaal te begrijpen en oordeelt iets te snel.

‘Gaat het goed?’

‘Ja super’

‘Slaapt ze al door?’

‘Ja, gelukkig wel hoor. Het is een schatje’

‘Oh wat een heerlijk kindje, fijn hoor voor jullie’

Ik vermeld in dit gesprek niet dat ik af en toe met mijn handen in het haar zit. Ik zeg daar ook niet bij dat ik de afgelopen week helemaal niet heb doorgeslapen en dat het iedere nacht huilen, huilen, huilen was. Ik wil niet dat mensen denken (en bevestigen) dat mijn leven over is, omdat ik een kind heb. Ik wil ook niet dat ze mij bestempelen als die zielige vrouw, met wallen onder haar ogen die het allemaal maar net onder controle weet te houden. Mijn dochter is de allerbeste, liefste, leukste van de hele wereld en ik zal geen kwaad woord over haar spreken, want de wereld lijkt het niet helemaal te begrijpen als je zegt dat je kind net de hele nacht lang heeft gejankt.

Maar ze huilt. Baby’s huilen en ik vind het jammer dat mensen daar een mening over hebben. ‘Oh ja? Huilt ze veel? Nou ik heb met je te doen’. Waarom? Het is een baby, ze kan het niet anders vertellen dan met huilen. Huilen mag niet, huilen is niet goed en huilen betekent dat je baby lastig is. Dat zegt de wereld. ‘Poeh mij niet gezien hoor, ik wacht nog even met kinderen nemen’. ‘Dat gejank, ik zou er gek van worden. Hou je het nog een beetje vol?’, ‘die van mij huilde nooit zoveel’. Ik word een beetje verdrietig van deze uitspraken. Mijn kind is altijd leuk, zelfs als ze huilt en ik zit soms met mijn handen in het haar maar dat duurt nooit lang.

Het is ontzettend frustrerend als ze huilt, want ik wil het oplossen. Ik voel me machteloos en dat gevoel is niet leuk, maar ze is nog steeds lief. En ik wil nog steeds niets liever dan haar moeder zijn. Ik durf echter niet meer aan de wereld te vertellen dat ze huilt, dat ik het even niet meer weet en dat ik af en toe ten einde raad ben. Dan krijgt mijn kind namelijk meteen de stempel ‘huilbaby‘ en roddelt men erop los ‘ze heeft haar handen er vol aan, het is toch wat‘, ‘nou, ze zag er ook al niet goed uit’.

Alleen al door het lezen van die uitspraken denk je dat ik een huilbaby heb, terwijl ze eigenlijk vrij weinig huilt (voor een baby dan). Schijn bedriegt en op de een of andere manier zie je er goed uit als je vertelt dat alles op rolletjes loopt, maar hangen de wallen op je knieën als je vertelt dat er eigenlijk niemand slaapt. Snap jij dat nou?