persoonlijkeupdate
Hoe gaat het nu eigenlijk met mij? Al een tijdje zit er iets in mijn hoofd wat ik nu besluit even van mij af te schrijven. Er is niets vreemds aan de hand, want het gaat eigenlijk heel erg goed. Ik ben dolgelukkig met mijn gezinnetje hoe het nu is. Het is echt een droom die uit gekomen is. Ik ben blij dat ik gestopt ben met werken en ik zit lekker in mijn vel. Maar ik zou wel heel graag één ding willen veranderen in mijn leven.

Dat ene ding heeft alles te maken met onze verhuisplannen. Dat die plannen er zijn dat vertelde ik een jaar geleden al op mijn vorige blog (voor wie mij daarvan kent) en we zijn dus nog steeds niet verhuisd. Dat is allemaal heel logisch, want wij verhuizen naar een boerderij en daar wonen nu mijn schoonouders. Ik wil ze natuurlijk niet hun huis uit schoppen, maar gelukkig hoeft dat niet. Zij vertrekken zelf. Ik had absoluut nog tien jaar gewacht als het moest en zij niet gingen verhuizen, maar dat doen ze wel. Ze zijn keihard aan het werk in hun nieuwe huis, moeten veel klussen en ik vind het ontzettend lief dat ze dit doen en dat wij straks op de boerderij mogen gaan wonen.

Hoewel het prima is dat het nog even duurt en ik het logisch vind dat iedereen aan de situatie moet wennen, wil ik zelf inmiddels wel heel graag verhuizen. Dat alles heeft niets te maken met het huis waar wij in wonen. Ik hou van ons huis, het is er altijd fijn geweest en dat is het nog steeds. Het ligt dichtbij het centrum en onze straat is leuk. Als ik de deur uitstap dan kan ik winkelen, wandelen en naar de zee. Klinkt allemaal prachtig en ideaal, maar dat ene ding dat knaagt.

En dat ene ding is dat mijn koeienboer altijd op die boerderij is. Dát is helemaal niet erg, want ik vind het echt heel mooi om te zien hoe hij zo hard werkt voor zijn dromen. Ik hou van hem, omdat hij zo gedreven is en ik hou van de boerderij die bij hem hoort. Maar ik mis hem ook en zelfs dát zou ook allemaal nog wel gaan, maar er is nog iemand die hem mist en dat is Marre. En dat vind ik moeilijk.

Het boeren leven is mooi, maar ook heel druk. Iedereen zal begrijpen dat je een boer vaker ziet als je bij hem woont. Dan is hij namelijk altijd in de buurt. Ook al is hij aan het werk, dan kan ik even spieken, of niet maar dan weet ik in ieder geval dat we samen in de buurt zijn en Marre weet dat dan ook. Dan zijn er pauzes waarin hij binnen komt eten en Marre wakker is (want die pauzes vallen precies samen met Marre’s wakkere uurtjes). Dat lijkt mij voor Marre en haar vader veel gezelliger. Ze missen elkaar en als ik naar mijn meisje kijk, die de hele dag ‘papa, papa’ roept, dan doet dat pijn. Ik weet dat het luxe is om hem dichtbij te hebben en dat er genoeg vaders lange dagen werken of weken van huis zijn, maar als het anders kan dan wil je dat toch graag. Het zou ontzettend fijn zijn en het zou mij, maar vooral Marre, heel gelukkig maken. Ik wil dus het liefste zo snel mogelijk met z’n allen daar zitten, of alle koeien naar hier verhuizen, maar ja, hoe dan!?

Kortom we zijn er met z’n allen aan toe om te verhuizen. Ook al weet ik dat er niets te klagen is en hebben we het echt goed. We zijn gezond, gelukkig en graag samen. De extra tijd zou toch echt heel welkom zijn. Het houdt mij iedere dag van de week bezig en hoewel ik dus ook heel blij ben met ons leven zo, wil ik echt heel graag dat ons huis verkocht wordt, dat mijn schoonouders blij en tevreden kunnen verhuizen (en van hun nieuwe huisje gaan genieten!) en dat wij bij elkaar op de boerderij kunnen zijn, zodat ik papa gewoon even kan laten zien als Marre weer eens ‘papa, papa’ roept.