Category

Blog

Blog

Persoonlijke update: De boerderij, mijn dochter en ons niet verkochte huis

persoonlijkeupdate
Hoe gaat het nu eigenlijk met mij? Al een tijdje zit er iets in mijn hoofd wat ik nu besluit even van mij af te schrijven. Er is niets vreemds aan de hand, want het gaat eigenlijk heel erg goed. Ik ben dolgelukkig met mijn gezinnetje hoe het nu is. Het is echt een droom die uit gekomen is. Ik ben blij dat ik gestopt ben met werken en ik zit lekker in mijn vel. Maar ik zou wel heel graag één ding willen veranderen in mijn leven.Read more

Blog

We rock that! First birthday party

slingers
Zodra een kind de 1 jaar nadert, vliegen de cakesmash foto’s, verjaardaguitnodigingen en meest fantastische verjaardagstaarten je om de oren. Het legt nogal wat druk op je schouders. Moet dat allemaal?! Kan ik dat allemaal? En wat is er nu echt belangrijk op een eerste verjaardag? Met deze tips komt het allemaal wel goed.Read more

Blog

Marre is één jaar!

marrejarig1

marrejarig

Hieperdepiep hoera, vandaag is Marre één jaar! Het is dus niet alleen moederdag maar ook haar verjaardag. Ik ben dubbel blij. Normaal gesproken sla ik moederdag liever over, want ik vind het best wel moeilijk zonder moeder. Ik weet nooit zo goed wat ik op zo’n dag moet doen en hoe ik op zo’n dag iemand kan herdenken die er niet meer is. Gelukkig is er nu iets anders wat mij blij maakt op deze moederdag en zo is er altijd wel iets op moederdag (met of zonder moeder) om wel naar uit te kijken. Mocht je dus zo’n moederdag hebben zonder moeder, richt je dan ook op iets waar jij vandaag wel blij van wordt, je verdient het om ook blij te zijn vandaag. Ik heb een jarig Jetje (eigenlijk Marretje) in huis en vier nu natuurlijk moederdag zelf als moeder. Ja, dat is wat mij vandaag heel blij maakt.Read more

Blog

Een ‘klaar voor bezoek huis’ met kinderen

klaarvoorbezoekhuis
Vroeger had ik nooit gedacht dat ik zo netjes kon zijn als ik nu ben, dus ik moet wel een beetje lachen dat ik dit nu schrijf. Opruim-talent kan dus nog komen met de jaren, geloof mij maar. In mijn studentenjaren, oh wat klink ik nu oud en ik ben nog maar in de twintig, vond ik alles behalve opruimen belangrijk. Ik deed het wel hoor, maar een beetje half en lang niet zo netjes als nu. Ik vind het huishouden niet leuk om te doen, maar ik vind een niet opgeruimd huis nu toch wel veel erger. Natuurlijk hoorde ik overal dat een opgeruimd huis en kinderen niet samen gaan. Dus ik dacht dat ik het nooit zou leren. Maar zoals met veel dingen, gaat het bij mij net andersom. Studententijd de beste tijd van je leven? Echt niet, die tijd erna! Je leven voorbij als je kinderen hebt? Nee joh, het is pas net begonnen. En dus ook een opgeruimd huis zonder kinderen, nee dat leerde ik pas toen ik een kind had. En nu kun je bijna altijd binnenkomen en dan is het schoon en netjes!Read more

Blog

Als ik alles wat ik wilde doen mocht doen…

DSCF0692 kopie
Vandaag heb ik even zin om weg te dromen bij alle dingen die ik in de toekomst nog zou kunnen doen. Zonder werk gaat er namelijk weer een hele nieuwe wereld open, waarin alles mogelijk is. En niets is zo leuk als even wegdromen bij alles wat je ooit zou kunnen en vooral willen doen. Er zijn even geen limieten, nee, dit is wat ik zou doen als ik alles wat ik wilde doen mocht doen.Read more

Blog

‘Gaat het goed en slaapt ze al door?’

Als ouder heb je altijd wel een moment waarop je het even niet meer ziet zitten. Je zit de hele dag met een huilende baby thuis, hebt net een dramatische nacht overleefd, er komen tandjes door en je bent ten einde raad. De baby wil niet stoppen met huilen. Het overkomt de beste en het hoort er nu eenmaal bij. Maar ja, daar heb je op dat moment natuurlijk niets aan. Ten einde raad bel jij je beste vriendin/man/moeder op en schreeuwt om hulp. ‘Doe iets, anders word ik gek!’. De rest van de wereld laat je even niets weten, want je zit niet te wachten op de gaat-het-goed-en-slaapt-ze-al-door gesprekken.

Het leven als ouder gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn. Ik kan je zelfs vertellen dat het vooral gaat over poeplucht en de schijn ophouden. Gesprekken met je moeder/vriendin/man verlopen over het algemeen wel goed en daar kan je gelukkig je hart fijn luchten. Maar de rest van de wereld lijkt het niet helemaal te begrijpen en oordeelt iets te snel.

‘Gaat het goed?’

‘Ja super’

‘Slaapt ze al door?’

‘Ja, gelukkig wel hoor. Het is een schatje’

‘Oh wat een heerlijk kindje, fijn hoor voor jullie’

Ik vermeld in dit gesprek niet dat ik af en toe met mijn handen in het haar zit. Ik zeg daar ook niet bij dat ik de afgelopen week helemaal niet heb doorgeslapen en dat het iedere nacht huilen, huilen, huilen was. Ik wil niet dat mensen denken (en bevestigen) dat mijn leven over is, omdat ik een kind heb. Ik wil ook niet dat ze mij bestempelen als die zielige vrouw, met wallen onder haar ogen die het allemaal maar net onder controle weet te houden. Mijn dochter is de allerbeste, liefste, leukste van de hele wereld en ik zal geen kwaad woord over haar spreken, want de wereld lijkt het niet helemaal te begrijpen als je zegt dat je kind net de hele nacht lang heeft gejankt.

Maar ze huilt. Baby’s huilen en ik vind het jammer dat mensen daar een mening over hebben. ‘Oh ja? Huilt ze veel? Nou ik heb met je te doen’. Waarom? Het is een baby, ze kan het niet anders vertellen dan met huilen. Huilen mag niet, huilen is niet goed en huilen betekent dat je baby lastig is. Dat zegt de wereld. ‘Poeh mij niet gezien hoor, ik wacht nog even met kinderen nemen’. ‘Dat gejank, ik zou er gek van worden. Hou je het nog een beetje vol?’, ‘die van mij huilde nooit zoveel’. Ik word een beetje verdrietig van deze uitspraken. Mijn kind is altijd leuk, zelfs als ze huilt en ik zit soms met mijn handen in het haar maar dat duurt nooit lang.

Het is ontzettend frustrerend als ze huilt, want ik wil het oplossen. Ik voel me machteloos en dat gevoel is niet leuk, maar ze is nog steeds lief. En ik wil nog steeds niets liever dan haar moeder zijn. Ik durf echter niet meer aan de wereld te vertellen dat ze huilt, dat ik het even niet meer weet en dat ik af en toe ten einde raad ben. Dan krijgt mijn kind namelijk meteen de stempel ‘huilbaby‘ en roddelt men erop los ‘ze heeft haar handen er vol aan, het is toch wat‘, ‘nou, ze zag er ook al niet goed uit’.

Alleen al door het lezen van die uitspraken denk je dat ik een huilbaby heb, terwijl ze eigenlijk vrij weinig huilt (voor een baby dan). Schijn bedriegt en op de een of andere manier zie je er goed uit als je vertelt dat alles op rolletjes loopt, maar hangen de wallen op je knieën als je vertelt dat er eigenlijk niemand slaapt. Snap jij dat nou?

Close