Vorige week was niet zo best. Ik zat ineens met spoed bij de dokter. Dat is verder alles wat ik voor nu wil delen daarover, maar het heeft zeker wel een stempel gedrukt op vorige week en de afgelopen tijd. En dat wil ik graag eerst even kwijt. Mijn blog is mijn ‘gelukkige plek’ waar ik het graag heb over positieve dingen, maar ze zijn nu eenmaal niet het thema van élke dag. Sommige dagen zijn ook in mijn leven niet heel leuk. En vorige week dinsdag was zo’n dag. En het voelt een beetje alsof ik dat toch even kwijt moet, voordat ik weer vrolijk verder kan. Mocht ik meer te weten komen, dan deel ik misschien meer. Voor nu is dit het. Gelukkig was er in deze week ook vaderdag en waren er mooie dingen om aan te denken. En op die vaderdag kreeg ik het allermooiste dat ik ooit had durven dromen. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik natuurlijk mijn eigen vader zou verrassen (dat deed ik ook hoor met een heerlijke lunch en cadeautjes), maar in plaats daarvan werd vooral ik verrast.

Ik kreeg iets waar ik al honderdduizend jaar van droom. Zo’n ding dat tot mijn life goals behoort. Iets wat ik altijd wilde leren en waar ik verder in wilde gaan, en waar ik voor mijn blog ook veel mee bezig ben. Ik kreeg mijn vader zijn spiegelreflexcamera. Ik geloof dat ik heb gestuiterd tot aan het dak en dat ik zelfs bijna moest huilen (zo lief vond ik het). Ik heb de allerliefste vader (dat sowieso). En hij heeft nu mijn systeemcamera. Ik kan nu zoveel meer uit mijn fotografie halen en hij kan nu heerlijk snel mooie foto’s ‘schieten’. Dat wilde hij graag.

Jarenlang heb ik genoten van mijn systeemcamera, het was echt een topding (een Canon). En ik heb er alles op geleerd. Het was mijn eerste echte camera, waarbij ik zelf kon spelen met sluitertijden en diafragma’s en meer. En het is zo mooi en tof dat ik nu weer een stap verder ben en nóg verder kan leren. Bloggen is namelijk niet alleen schrijven, maar ook foto’s maken. Het is het hele plaatje bij elkaar. En juist die combinatie vind ik leuk! Iedere keer ben ik weer een stapje dichter bij mijn doel.

En nu ben ik dus vooral heel veel foto’s aan het maken en boeken aan het lezen om nog veel meer uit mijn(!) spiegelreflexcamera te halen. Gelukkig had ik al het een en ander geleerd en vaker zo’n camera gebruikt. Maar nu is ‘ie echt van mij! Nu mag ik echt aan de slag, iedere dag als ik wil. Ik kan niet eens beschrijven hoe dankbaar ik ben en hoe gaaf ik dit vind. Maar het is HEEL gaaf. Fotograferen is naast schrijven echt mijn ding. Wisten jullie dat eigenlijk al van mij? Misschien de langere volger. In het verleden heb ik er een aantal blogs aan gewijd namelijk.

Voor nu wil ik graag een paar beelden kwijt hieronder. Die ik met veel plezier heb gemaakt met mijn nieuwe camera. Ik ben de trotse eigenaar van mijn Nikon!