Kunnen jullie het geloven? 2019 staat alweer bijna voor de deur. Voor mijn gevoel was ik pas net begonnen met 2018 en is het ineens in een handomdraai alweer eind november. De tijd vliegt niet alleen, hij raast voorbij. Het afgelopen jaar was een mooi jaar op de boerderij. Er zijn wat heftige dingen gebeurd aan het begin van het jaar, waarover ik online niets heb gedeeld. Dat is omdat sommige dingen gewoon voor jezelf zijn om te verwerken en niet voor anderen, maar het wil wel zeggen dat mijn jaar niet één groot mooi sprookje was (mocht dat zo overkomen, als ik zeg dat het jaar mooi was). We hadden te maken met verlies van mijn lieve oma en andere dingen. Maar hier op de boerderij was verder alles goed met ons.

Het leven hier op de boerderij vond ik dit jaar zo ontzettend mooi, en misschien zijn het juist wel die tegenslagen die je af en toe zo dankbaar laten zijn met wat je hebt. Ik ben zo dankbaar met wat ik heb. Met mijn gezin, en onze liefde voor elkaar (lekker zoet hè). Maar het is waar. En ik vond het wederom weer fantastisch om dit jaar thuis te kunnen zijn met mijn kinderen. En om bezig te zijn in en op de boerderij.

We wonen hier nu drie jaar en dat betekent dat ik al best gewend ben geraakt aan alle dingen. Aan alle bedrijvigheid hier om het huis heen, de drukte in periodes van groeiend gras en de stress die bij dingen komt kijken als bijvoorbeeld ‘droogte’. Want wat was het extreem droog dit jaar. Gelukkig zijn we daar niet helemaal van ondersteboven en gaat alles nog zijn gang. Maar het is heel erg leuk en bijzonder om dit allemaal te beleven. Als je mij vroeger had verteld dat ik nu op een boerderij zou wonen met twee prachtige kinderen en geen werk, dan had ik je niet geloofd. Ik wilde wel altijd kinderen, maar wist niet dat ik echt gemaakt was voor het gezinsleven. Ik had ook nooit gedacht dat ik ooit zoveel dingen zelf zou maken en daar zo veel lol aan zou beleven. Ik had je nooit geloofd als je tegen mij zei dat ik ‘huisvrouw’ zou worden, of boerin. Vooral die laatste, ik had heel hard gelachen.

En toen ontmoette ik een boer. Ik was nog fanatiek bezig met mijn HBO opleiding en wist niet helemaal zeker of ik wel klaar was voor dat boerderijleven. Zelfs mijn boer wist dat toen nog niet. Hij verkondigde toen zelfs dat hij de boel niet over wilde nemen, maar wilde studeren richting kruiden specialist. We waren allebei bezig met onze studie en we gingen samenwonen in ons mini startershuisje in een kleine stad. Het was een heel fijn thuis met een open haard en krakende houten vloeren. We hadden de allerkleinste achtertuin waar niet eens in te tuinieren viel (zelfs onder de kleine hoeveelheid grond zat steen, alleen maar steen). Dus begonnen we met potten en tomaten. Mijn toffe boer werkte nog steeds op de boerderij van zijn ouders en ik maakte mijn studie af. Stage na stage, lesvoorbereiding na lesvoorbereiding en toen was ik ineens juf. En besloot mijn man dat hij toch wel klaar was voor de boerderij, als alles dan maar biologisch kon.

Deze nieuwe weg van biologisch eten gingen we samen in. En meteen nadat ik was afgestudeerd gingen we trouwen en werd ik zwanger van mijn eerste dochter! Met een zwangere buik vloog ik van invalklus naar invalklus, totdat het tijd was om zwangerschapsverlof te nemen. Na een paar maanden ging ik weer verder met werken, maar het voelde niet goed. Ik vocht daar nog een tijdje tegen, want ik had het gevoel dat ik moest werken om goed te zijn voor mijn dochter. Dat ik mijn steentje bij moest dragen en dat ik, omdat ik gestudeerd had, verplicht was iets met mijn diploma te doen. Maar het ging niet samen. Ik dacht alleen maar aan thuis en aan mijn dochter en aan de boerderij en aan iets simpeler leven met dan maar wat minder geld, maar wel geluk.

En toen de dag kwam dat ik durfde te stoppen met werken, viel er zo’n enorme druk van mij af. En ik ging er voor de volle 100 procent voor. En dat doe ik nu nog steeds. Ik leerde steeds meer dingen zelf te maken, ik vond heel veel geluk in koken en bakken en mijn eigen groentes laten groeien.

En na nog wat jaren in het boerenleven mochten we verhuizen naar de boerderij met nog een kindje in mijn buik. Het was de start van dit hele boeren avontuur. We proberen hier nu zo natuurlijk mogelijk te leven met de dieren om ons heen, maar dan wat moderner. Want we leven nu en niet honderd jaar terug. Het is een weg met soms wat hobbels, maar vooral heel veel plezier. En nu ik hier ben kan ik mij geen ander leven meer voorstellen. Ja, als je mij vroeger had verteld dat ik later boerin zou zijn dan had ik het niet geloofd. Maar nu ik hier ben en mijn leven vormgeef op een boerderij, kan ik niet anders zeggen dan dat dit is wat ik wil doen. Dit is waar ik wil zijn, nu en over 20 jaar. Ik wil hier nog meer avonturen starten, ik wil hier nog meer appelbomen, moestuin groentes, eigen kwark maken, voor mijn kinderen zorgen. En alles doen wat ik kan doen om dit leven te kunnen leven. Door niet buiten de deur te werken is het leven zoveel simpeler geworden, maar tegelijkertijd ook zoveel rijker. Ik maak mijn dromen waar.