IMG_4563 kopie
Het is alweer even geleden dat ik schreef over stoppen met werken. Het is dus hoognodig tijd voor een update op dit gebied. Ik ben nu namelijk al vier weken niet meer aan het werk en ik kan je al vertellen dat ik het naar mijn zin heb. Ik kan wel van de daken schreeuwen hoe blij ik ben, want zo blij ben ik. Echt, het was een verschrikkelijk vervelende en irritante last dat werk. Zo. Dat is eruit. En nu ben ik een thuisblijfmoeder.

Ik vond het heel erg spannend om te stoppen met werken en moeilijk om in te zien dat ik nooit gelukkig ga worden als leerkracht voor de klas. Dat was namelijk waar ik keihard voor had gestudeerd, waar ik heel veel voor heb gelaten om dat papiertje op zak te krijgen. De eerste studiejaren waren niet makkelijk, want ik was een ramp in rekenen. Zo erg dat mijn rekenkunsten alles nog wel konden verpesten. Maandenlang heb ik zitten oefenen, oefenen en nog eens oefenen om die pabo rekentoets te halen. Uiteindelijk eindigde ik bij poging 3 met een torenhoge score. En wat was ik trots. Eindeloos veel stagedagen volgden en ik genoot er echt van. De opleiding was super, mijn klasgenoten hilarisch en ik had het naar mijn zin. Wel vond ik de dagen voor de klas stressvol, maar ik dacht dat ik eraan moest wennen en dat het spannend was omdat het allemaal nieuw was voor mij.

Die spanning voor de klas bleef echter bestaan toen ik uiteindelijk afgestudeerd was en ik dus echt als leerkracht voor de klas stond. Ook toen dacht ik dat het allemaal nog moest wennen, maar dat ‘hoera’ gevoel na een dag werken kwam dus echt niet. Ik ging er alleen maar meer tegenop zien en op de werkdagen zelf telde ik de minuten af. Totdat ik klaar was met minuten tellen en ik inzag dat dit niet de bedoeling kon zijn van werken. Ik kan dat niet, ik kan niet doen alsof iets leuk is als het niet zo is. Ik kan niet doorgaan met iets waar ik mijn gevoel niet in kan leggen en waar ik mij moet houden aan zoveel regels waar ik het niet mee eens ben. Maar ik wilde niet lui zijn en al helemaal niet bestempeld worden als die opgever. ‘Zul je haar hebben, die lekker makkelijk stopt met werken, op de zak van een ander teert en dan gaat doen wat ze leuk vindt, maar dat levert natuurlijk niets op’. Ik heb het vooral mezelf horen zeggen en niet iemand anders, maar ik denk dat het wel begrijpelijk is voor iemand die overweegt te stoppen met werken en als thuisblijfmoeder door te gaan.

Goed, heel veel gepieker, gewerk en gepraat later, kwamen daar toch mijn verlossende woorden ‘ik stop’. En toen kon ik weer ademhalen. Ik was nog een beetje bang dat ik nog dingen ging missen, maar ik mis vooral veel dingen niet. Ik mis het niet om op de klok te kijken hoe de minuten maar niet voorbij gaan, ik mis het niet om streng te doen tegen kinderen die om wat voor reden dan ook niet willen luisteren, ik mis het niet om plotseling gebeld te worden en een beetje in paniek spullen bij elkaar te grissen. Ik mis het niet.

En dan komt nu dus de belangrijkste vraag, want dat is wat iedereen wil weten. Bevalt het leven thuis als moeder? Of zoals sommige mensen zeggen, mis je niet iets? Nee, lieve iedereen. Dat is het hem nu juist. Ik mis niets. En deze keer bedoel ik dat positief. Ik mis niets van mijn meisje, want ik ben er iedere dag voor haar. Ik mis geen een eerste keer van de dingen die ze doet, want ik sta klaar. Ik geniet van het allerbelangrijkste dat er op deze aardbol is, mijn gezin. Ik sta voor ze klaar, ik ben er en dat vind ik het allerbelangrijkste wat er is. Ik tel geen minuten op de klok, want de tijd vliegt echt voorbij en ik heb nooit minuten teveel. Ik heb geen stress, geen paniek, ik doe precies wat bij mij past. Misschien ben ik ouderwets, maar dat nog altijd liever dan ongelukkig. Ik mag nu iedere dag voor mijn super vrolijke dochter zorgen. En ik ben dan ook iedere dag blij met de keuze die ik heb gemaakt. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik weet wel dat ik geen moment van mijn dochter wil missen als dat niet hoeft. Laat mij maar mama zijn (en in de toekomst boerin), dan komt de rest later wel.