Mijn keuken als kantine

keukenalskantine
Het is donderdagmiddag en we besluiten om er even met z’n allen op uit te gaan. Heel even geen boerderij dingen doen, want het was ontzettend druk afgelopen week. We pakken alles in voor de kinderen en vertrekken naar de stad. We shoppen nieuwe schoenen voor peuter, drinken ergens een ijskoffie en wandelen relaxed weer terug richting de auto. Een geslaagde middag. Onderweg naar huis denk ik nog dat ik alle tijd heb om te koken, maar dan staat er thuis ineens iemand met een zakelijke afspraak voor onze neus. Oeps, vergeten. En dat is even gek, want dan is mijn keuken ineens ook koffie kantine en mijn eettafel ineens een soort kantoor.

Mijn keukentafel, waar ik straks dus een baby aan kwijt moet en een peuter moet laten eten, veranderd ineens in een ruimte voor zakelijke afspraken. Zoals dat zo vaak op de boerderij gaat. Diezelfde tafel waar nu nog een wipstoel opstaat en een slabber ligt. Het zou handig zijn, als ik hier kon vermelden dat ik altijd zo on point ben en hier altijd alles perfect op orde is. Maar helaas, dat kan ik niet vermelden. Dus ik race voor de zakenlui uit naar binnen, pluk alles (hopelijk ongezien) van tafel en frommel het in een hoek waar het onzichtbaar is voor elk bezoek. En dan haast ik mij de keuken in. De mannen nemen plaats aan tafel. Er wordt een laptop bij gepakt en allerlei papieren moeten doorgenomen worden. De koffie moet klaar staan, maar het is ondertussen al tien over half vijf en ik moet koken. Dus terwijl er van alles gaande is aan tafel, sta ik ernaast in de keuken pannen en groentes tevoorschijn te toveren, alles in elkaar te hakken als een gek en ondertussen sta ik die koffie keihard te vergeten. Snel gooi ik alles in de pan en haast ik mij naar het koffiezetapparaat.

In mijn ooghoek zie ik peuter het gasfornuis naderen met een knuffel in de lucht. Ik pluk die twee snel van het fornuis vandaan, voordat Koko in de fik staat. Op dit moment begin ik aan een Ipad te denken. Dat ding plaats ik in de woonkamer, die gelukkig onzichtbaar is voor onze gasten. Niemand die doorheeft dat ik mijn peuter daar dus onverantwoord achter dat ding zet, al zullen ze de stilte wel verdacht hebben gevonden. Baby ligt in bed, die heb ik er bij thuiskomst eerst snel ingelegd, en blijft daar hopelijk nog even en dan haast ik mij weer de keuken in. De pannen koken bijna over, maar ik glimlach richting eettafel, alles onder controle. Koeienboer heeft de koffie intussen ook weten te vinden, anders had niemand ooit koffie gezien.

En gelukkig, alsof ze het weten, zijn de mannen klaar met hun gesprek, zodra ik het eten moet serveren. Het had er anders allemaal wel erg gezellig uitgezien aan tafel en iets te druk bewoond. In gedachte zie ik hoe die zakenlui daar zitten toe te kijken hoe mijn baby zichzelf onder spettert met broccoli en er een waar feest van maakt, terwijl ze met haar groene toet heel erg hard glimlacht naar iedereen. Maar ze gaan net weg en dat is maar goed ook. Ik had niet durven zeggen of hun papieren veilig en zonder broccoli erop mee naar huis hadden gekund.

De koffie heeft gesmaakt, de zaken zijn gedaan en mijn eettafel is weer een eettafel. Totdat ik de volgende ochtend om half negen aan diezelfde tafel plaatsneem om pap te voeren aan mijn baby en er weer iemand arriveert. Deze keer had de betreffende mevrouw iets minder geluk met haar papieren…

 

About the author
Ik ben Marije, 32 en moeder van twee dochters (4 & 5) op een bioboerderij. Taartenliefhebber, creatieveling, en iemand die heel graag alles uit het leven haalt, hier in dit moment. Ik hoop jou te inspireren met verhalen over kiezen voor geluk en creatieve dingen die jóu blij maken.

2 Comments

  1. Hai Marije, wat kun jij heerlijk schrijven. Ik geniet van je leuke verhalen….ik zeg ga er vooral mee door. Ik kijk uit naar je blog rondom de 100dagengroentechallenge.

    Fijne zomer groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *