Work issues

lesgeven
Na het afstuderen ligt de wereld voor je open, zeggen ze. Jaren keek ik uit naar dat moment. Ik zou afstuderen en gaan werken. Dat zou betekenen dat ik juf werd, want ik deed de Pabo. Ik zou lieve kinderen les geven, niet veel betaald krijgen, maar wel gelukkig zijn met mijn job. Inmiddels ben ik al twee jaar klaar met die opleiding en kan ik zeggen dat het allemaal net iets anders gegaan is. Ik ben gelukkig, maar niet met mijn job. Ik ben leerkracht, maar niet op vaste basis. Die droombaan was er helemaal niet en het enige dat er in de buurt komt is wat ik nu doe, invallen. Het is leuk, het zijn lieve kinderen, maar het is niet helemaal wat ik wil.

Invalwerk verdient gewoon niet zo heel goed. En nu moet ik kiezen of ik dit wil blijven doen. Als ik het blijf doen moet ik hopen dat er ooit in de toekomst een plekje vrijkomt, terwijl ik ondertussen niet zoveel verdien, geen zwangerschapsverlof krijg en niet doorbetaald krijg tijdens de vakanties. Of ik ga iets anders doen. En dat ‘iets anders doen’ klinkt af en toe aantrekkelijk en soms weer niet. Er is namelijk veel meer dat ik wil doen en ik vind het heel moeilijk om te beslissen wat ik het liefste wil. Werken op de boerderij, juf zijn of keihard (maar dan ook echt keihard) werken om mijzelf ooit schrijver te mogen noemen. Dat laatste moet natuurlijk wel gebeuren in combinatie met een andere baan, want anders levert het niet veel op. Maar dat is dan niet erg, want dan doe ik het voor het schrijven. De vraag is echter, durf ik het aan of speel ik op safe? En safe is juf zijn. Schrijven en invallen gaat namelijk niet samen, want dat levert allebei niet altijd veel op.

Ik ben juf. Ik wilde altijd juf zijn. Toch? Al wekenlang zit ik hiermee in de knoop. Ik weet niet meer of het een goed plan is om door te zetten en voor het lesgeven te gaan. Ik weet niet of het laf en zwak (en ook een beetje jammer) is als ik toch voor iets anders kies. Dat voelt namelijk als opgeven. En als ik iets niet wil dan is het opgeven. Maar ik heb geen idee hoe lang dit invallen nog duurt. En ik ga ook heel erg veel spijt krijgen als ik dat boek niet schrijf. Ik vind het leuk en ik vind het niet leuk. Ik word blij als ik op maandagochtend gebeld word om te werken, maar ik word ook zo ontzettend verdrietig als ik niet gebeld word. Ik wil een toekomst opbouwen en ik wil doen wat ik leuk vind.

De twijfel slaat toe en er zijn zoveel andere dingen te doen dat ik niet kan kiezen. Wanneer is iets de beste keuze? Als het je passie is, of als het verdient? Of misschien pas bij allebei, maar waar vind ik dat? Ik zeg altijd dat je je dromen achterna moet gaan en dat je moet doen wat je zelf echt leuk vindt. Dat geloof ik ook nog steeds, maar ik vind het wel een beetje spannend. Ik had het gevoel dat ik dit even van mij af moest schrijven, om vervolgens heel hard tegen mijzelf te roepen ‘Yes you can! You’re gonna rock it!!!’ Maar dat laatste geloof ik nog niet echt.

Wat zou jij kiezen; je passie of geld verdienen? Of durf jij het aan om van je hobby je werk te maken?

About the author
Ik ben Marije, 32 en moeder van twee dochters (4 & 5) op een bioboerderij. Taartenliefhebber, creatieveling, en iemand die heel graag alles uit het leven haalt, hier in dit moment. Ik hoop jou te inspireren met verhalen over kiezen voor geluk en creatieve dingen die jóu blij maken.

8 Comments

    1. Hey Marije,

      Leuke blog heb je! Zodra ze we klaar zouden zijn met de pabo zouden alle babyboomers met pensioen zijn en de banen voor het oprapen liggen. Maar mooi niet dus. Zelf heb ik na het behalen van mijn diploma er voor gekozen in geen geval inval werk te gaan doen. Veel te veel onrust en als ik eerlijk ben ook een zwaar onderbetaald. Ik ben eerst gaan werken en afgelopen september opnieuw gaan studeren. En dat valt niet altijd mee. Maar ik geloof wel dat ik hier gelukkiger van wordt en vindt ook echt dat je moet doen wat je wilt. Als je echt dat boek wilt schrijven, ga er dan voor! Ja het zal misschien af en toe moeilijk zijn. Maar je doet dan wel iets wat je echt wilt.

      En mocht het toch anders lopen.. Dan zijn vast die babyboomers eindelijk met pensioen!

      Liefs Yvonne

      1. Hey Yvonne! Ha dat had ik niet verwacht. 🙂 Wat ons beloofd is, daar is inderdaad niets van waar. Ik denk dat je er goed aan hebt gedaan om geen invalwerk te gaan doen. Zeker zwaar onderbetaald! Je hebt me wel aan het denken gezet en weet je wat, ik heb besloten ervoor te gaan! Ik denk dat ik het invalwerk ook laat voor wat het is en dat ik iets anders zoek, dat minder energie kost en meer oplevert. Dan kan ik al mijn overige tijd in dat boek steken. En inderdaad mocht het niet lukken, dan hoop ik op dat laatste. 😉 Super bedankt voor je reactie! En ik hoop dat je studie jou veel geluk (en werk!) brengt!

  1. Ah lastig lijkt me dat… ik kan me je situatie goed indenken. Zelf ben ik afgelopen juli afgestudeerd als Docent Beeldende Kunst en Vormgeving aan de kunstacademie. Ik ben dus niet alleen kunstenaar, ik ben ook nog eens docent in de kunsten. Ik dacht altijd dat ik voor veiligheid zou gaan en een baan als kunst docent wilde hebben na mijn studie. Eenmaal afgestudeerd bleek het een hele uitdaging om een baan te zoeken. Na een aantal maanden kwam ik erachter dat ik geen baan kon vinden op een school. Dit heeft er voor gezorgd dat ik het idee van die zekerheid van een vaste baan (en dus vast inkomen) moest loslaten. Toen ik dat eenmaal kon doen, kwam ik erachter dat ik nog veel liever gewoon kunstenaar ben, een eigen atelier heb, elke dag bezig wil zijn met mijn handen. En dat doe ik nu, en ik ben veel gelukkiger en voel me rustiger. Stiekem was ik al die tijd gewoon te bang om mijn hart te volgen. Zonde van mijn afgelopen half jaar. Ik zeg dus: je passie volgen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *