Dingen die ik anders zou doen bij een tweede zwangerschap

buikfoto
Een hele tijd geleden schreef ik een blog over dingen die ik anders zou doen bij een tweede zwangerschap. Die blog kwam ik weer tegen toen ik laatst door mijn blog archief heen scrolde. Ha, dacht ik, zou ik die dingen echt anders gedaan hebben zoals ik daar schreef? Toen ik die blog schreef, waren er nog geen plannen voor een tweede. Maar nu is die tweede er gewoon al! Tijd dus om eens terug te kijken op mijn geschreven punten en te zien wat daarvan terecht is gekomen.

Dan spring ik een gat in de lucht van blijdschap en vraag ik mij zeer waarschijnlijk tegelijk af hoe ik dat allemaal voor elkaar ga boxen met twee kinderen?

Ik sprong zeker een gat in de lucht. Toch was ik niet zo enthousiast en verrast bij het zien van de tweede positieve zwangerschapstest, als bij de eerste test. Het was meer een ‘Jaaa zwanger, daar gaan we nog een keer, wacht, echt!? ik ga dit doen!’ motivatie talk tegen mezelf, dan een ‘halleluja, OMG, dit meen je niet, ik ben zwanger!!‘ gevoel. Dus dat ik mij afvroeg hoe ik dat voor elkaar zou gaan boxen met twee kinderen, klopt helemaal!

Zorg ik ervoor dat ik genoeg shirts heb die een enorme bolle buik kunnen verbergen, zodat ik niet ineens met blote buik rond loop, omdat het toch net niet helemaal goed past. Did happen.

Check! Al vrij snel kocht ik een lading kleding om de zwangerschap mee door te komen. Mijn buik groeide heel groot, maar de kilo’s vlogen er niet aan deze keer, dus ik heb mijn kleding tot het einde kunnen dragen. Heerlijk om genoeg kleren te hebben, tijdens de zwangerschap.

Eet ik alleen maar kwark en zuurkoolstamppot net zoals de vorige keer. Daarbij moet ik even niet vergeten dat ik echt niet tegen de geur van venkel en komkommer kan tijdens het zwanger zijn.

Nee, bah! Echt niet! De vorige zwangerschap heb ik zo vaak zuurkool gegeten. Ik kreeg het deze zwangerschap echt niet weg. Ik had dus totaal andere cravings deze keer. Kwark was ook niet echt een favoriet nu. Venkel heb ik voor het geval dat maar helemaal niet aangeraakt.

Neem ik adviezen van andere mensen niet meer zo serieus. En ik ga mij ook niet bang laten maken met bevallingsverhalen van andere moeders. Sterker nog, ik ga er niet naar luisteren.

Ik heb mijn best gedaan om mijn oren dicht te houden, wanneer mensen over bevallingen begonnen te praten. Gelukkig gebeurde het deze keer niet zo vaak, maar ik heb een verhaal gehoord waar mijn oren toch wel van gingen klapperen en dat verhaal heb ik toch nog wel een tijdje bij me gedragen. Tot zover niet luisteren! Fail.

Hoop ik dat ik alsjeblieft weer van dat dikke, glanzende haar terug krijg en die mooie huid.

Dat had leuk geweest, maar nee gebeurde niet. Helaas! Ik denk dat de vermoeidheid de glans geen goed deed.

Google ik niet alles. Ik hoef niet te weten wat er allemaal mis kan gaan tijdens de zwangerschap, ik hoef mij niet op alles voor te bereiden. Kortom ik word gewoon een struisvogel (die zijn kop niet eens echt in het zand steekt).

Oké, niet alles. Maar aan die struisvogel techniek had ik nog wel kunnen werken. Er zijn behoorlijk wat google sessies uitgegaan naar zwangerschapsdiabetes en de gevolgen ervan. Er was een mogelijkheid dat ik het had en die kans was zo klein, maar toch aanwezig en je weet maar nooit. Dus zocht ik er voor de zekerheid alles over op. Totaal niet nodig, want ik had het niet. Ik krijg gewoon grote baby’s. Maar ik had mij dus alweer voorbereid op dingen die niet van toepassing waren.

Ga ik niet weer proberen om zo lang mogelijk op hakken te lopen, ik accepteer dat het tijd voor sneakers is.

Ik heb niet eens gedacht aan hakken. Hoe dan? Hakken draag ik al niet meer sinds de eerste kleine er is. Straks ga ik nog op haar vingers staan ofzo.

Eet ik gewoon iets lekkers als ik daar zin in heb, ook al heeft iedereen het over gigantische kilo’s aankomen. De vorige keer ging het ook goed, dus dat lukt nu weer.

Nou, niet dus, want ik moest op dieet voor het geval dat ik zwangerschapsdiabetes had en tegen de tijd dat bleek dat ik het niet had, was ik al zo bang gemaakt dat ik niet eens naar een chocoladereep meer durfde te kijken.

Verstuur ik de geboortekaartjes op tijd en niet anderhalve maand later.

Ja, dit is gelukt en ik ben er trots op! Ik geloof dat de kaartjes vier weken voordat Saar geboren werd al klaar lagen. Ik had de enveloppen al geschreven en zelfs de postzegels al opgeplakt. That’s a first.

Zorg ik er netjes voor dat mijn bed op klossen staat en ik mijn vluchttas ruim op tijd heb ingepakt, zodat ik niets vergeet.

Ook dit stond netjes op tijd klaar. Mijn ziekenhuistas was zelfs op tijd ingepakt en dat was maar goed ook. Alleen de babykamer was wel op de nipper af. De dag voordat de bevalling begon stond ik er nog in te verven.

About the author
Ik ben Marije, 32 en moeder van twee dochters (4 & 5) op een bioboerderij. Taartenliefhebber, creatieveling, en iemand die heel graag alles uit het leven haalt, hier in dit moment. Ik hoop jou te inspireren met verhalen over kiezen voor geluk en creatieve dingen die jóu blij maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *