Omarm die wallen van je!

omarmdiewallen
Zegt ze dat nu echt? Ja, ik zeg het echt! Wallen tot op mijn knieën, ik omarm ze. Voordat je mij voor gek verklaart moet je misschien eerst even verder lezen. De clou bevindt zich pas aan het einde van het verhaal, maar dan wordt langzaam duidelijk waarom ik dit verkondig.

Ik sta vroeg in de ochtend op, rond half zeven. En weiger daarna natuurlijk om nog een dutje te doen als die kleine weer slaapt. Er is genoeg te doen en te beleven en ik wil niks missen. Ik wil me-time, dus die neem ik als mijn dochter slaapt. Ik wil knuffelen met haar als ze wakker is, dus stort ik mijzelf er vol in. Ik knuffel, lach, kietel, speel, maak rare dansjes om haar aan het lachen te krijgen en ik doe er de rest van de dag alles aan om ervoor te zorgen dat ze niet moet huilen.

Ik doe boodschappen, ga erop uit met mijn gezin (love it!), maar natuurlijk ga ik ook naar feestjes. De kleine meid gaat dan naar opa en oma en wij zijn even weer onszelf, niet in papa-mama rol. Het wordt laat, natuurlijk wordt het laat. Het wordt zelfs later dan ik gepland had. Midden in de nacht haal ik toch mijn meisje op bij opa en oma, want ik wil haar niet missen de volgende ochtend. Ik heb het er zelfs voor over om weer op te staan om half zeven, ook al lig ik pas om half drie in bed. Een avond uit is leuk, maar een ochtend met Marre knuffelen daarna is het allerfijnste.

Goed, ik heb het dus druk. Na een paar dagen weg, weekend en gezelligheid ligt er huishouden op mij te wachten. De was draait sowieso iedere dag, er moet gestofzuigd worden en ik wil het niet eens hebben over de rest, want ik vind huishouden niet leuk. En ik blijf een heel sterke wil voelen om nog allerlei andere dingen te doen. Ik wil wandelen, op zoek naar nieuwe leuke babyspullen in de winkels, bloggen. De dagen zijn eigenlijk te kort voor alles wat ik wil doen.

Nu vraag jij je af, waarom vertel je dit? Waar leidt dit toe? Nou, die wallen dus! Die komen niet vanzelf en helaas gaan ze ook niet vanzelf weer weg, hè jammer. Maar het geeft niet. Omarm die wallen! Die wallen onder je ogen betekenen namelijk dat je leeft. Het betekent dat je het druk hebt, maar zeer waarschijnlijk ook met leuke dingen. Je feest, je verzorgt, doet klusjes, gaat eropuit, doet al het mogelijke dat kan, iedere dag weer. Waarschijnlijk heb je te weinig slaap, maar zeker weten heb je ook ontzettend veel dingen om iedere dag weer voor op te staan en dat laat zich zien, hoe niet-charmant soms ook. Dus het geeft niet. Tsja, afgepeigerd en ongelukkig is iets anders, mocht dit zich voordoen in combinatie met die wallen dan zou ik hier toch iets aan doen. Maar als je mij rond ziet lopen met wallen onder mijn ogen en een dikke glimlach, dan weet je dat het goed zit.

About the author
Ik ben Marije, 32 en moeder van twee dochters (4 & 5) op een bioboerderij. Taartenliefhebber, creatieveling, en iemand die heel graag alles uit het leven haalt, hier in dit moment. Ik hoop jou te inspireren met verhalen over kiezen voor geluk en creatieve dingen die jóu blij maken.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *