Welke moeder zal ik later op het schoolplein zijn?

opdebakfiets
Het is al een beetje aan de gang, het hele schoolplein gebeuren. Ik breng Marre iedere week al naar de peutergroep, maar toch voelt het nog niet helemaal echt allemaal. Ze gaat nog niet ‘echt’ naar school toe, ze heeft niet echt vaste klasgenootjes en ik zie daardoor niet standaard elke dag dezelfde ouders staan. Dus ik vraag mij wel eens af hoe dat later zal gaan, daar op dat schoolplein. Ooit las ik hier een heel grappige blog over typen schoolplein moeders. Alhoewel dit met een knipoog was, kan ik het niet laten te denken tot welke groep ik later zal behoren. En ik heb al wat types schoolpleinouder voorbij zien komen daar op dat plein. Moeders die nog minutenlang aan het kletsen zijn na het wegbrengen, moeders die haast hebben en snel naar hun werk vertrekken. Moeders die de juf alles vertellen over hun kind en niet meer stoppen en moeders die vooral de kat uit de boom kijken. Maar welke moeder ben ik?

De moeder met de bakfiets, die ’s ochtends vroeg echt iets aan haar time management moet veranderen om op tijd te komen.

De moeder die ondanks de stress toch heel relaxed probeert over te komen onderweg en daar op school. Stress, nee joh, ik? Alles onder controle!

De moeder die tijdens het fietsen roept ‘TUNNELL, HALLOOO’ als we door een tunneltje heen fietsen, om vervolgens op school heel erg undercover en normaal te doen.

De moeder die toch een beetje chaotisch overkomt bij het uitladen van de hele kroost en die ietwat onhandig is bij het beklimmen van de trap met diezelfde kroost en maxi cosi.

De moeder die altijd wasdag heeft op schooldagen en zich rot zoekt naar een extra broek om mee te geven aan de kleine kleuter.

De moeder die tassen vergeet mee terug naar huis te nemen, met huilende peuters in bakfietsen als gevolg.

De moeder die niet blijft kletsen, maar snel gedag zegt en vriendelijk glimlacht naar iedereen, omdat ze haar baby snel naar huis moet fietsen en weer voeren.

De moeder die niet zo goed weet wat ze bij binnenkomst moet doen, en dus maar zo snel mogelijk weg sneakt, een kus en doei.

De moeder die nog even blijft luisteren of haar kind niet gaat huilen en pas gerust wegloopt als dit niet zo is.

En de moeder die elke keer weer staat te springen als ze haar kind mag halen van school en hoopt op de aller gelukkigste glimlach van haar dochter, die zegt dat ze het naar haar zin gehad heeft.

 

About the author
Ik ben Marije, 32 en moeder van twee dochters (4 & 5) op een bioboerderij. Taartenliefhebber, creatieveling, en iemand die heel graag alles uit het leven haalt, hier in dit moment. Ik hoop jou te inspireren met verhalen over kiezen voor geluk en creatieve dingen die jóu blij maken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *